Յարգելի Այցելու

Գուցէ պատահականօրէն, գուցէ ներքին մղումով դու մտել ես այս տունը, որտեղ ապրում է գրականութիւնը: Տունն ունի հասցէ, ունի մուտք եւ ելք, որ նոյն մուտքն է, ունի ընդարձակ միջանցք, որից աջ ու ահեակ գտնւում են սենեակները: Տան պատերը զարդարուած են բանաստեղծութիւններով, իսկ լուսամուտները՝ վարագուրուած արձակ պատմութիւններով: Պահարաններում խստաբարոյ բծախնդրութեամբ ամփոփուած են գրքերը: Տան վերջնամասում, որտեղ աշխատասենեակն է, դէմառդէմ դրուած են երկու շիտակ բազմոցներ՝ խաղաղ ու մտերմիկ զրուցելու համար: Քիչ այն կողմ հազիւ նշմարելի մի նեղ դուռ խորդուբորդ աստիճաններով տանում է դէպի նկուղ, որտեղ սառն ու անփոփոխ կիսախաւարում ապրում են անվերծանելի խորհուրդներն ու գաղտնաթաքոյց իմաստները: Առաջին հայեացքից տան կահկարասին փոքր-ինչ հնաոճ ու միապաղաղ տպաւորութիւն է գործում, սակայն տեղը տեղին ակնահաճոյ դասաւորուած է, օդն էլ ծաղկաբոյր է ու մաքուր: Երբ ձայն է հնչում, նոյն յստակութեամբ լսւում է արձագանգը, եւ մի պահ անհետանում է ժամանակի ու տարածութեան զգացումը: Թւում է, թէ այստեղ բոլոր առարկաները թափանցիկ են ու անիրական, եւ միակ ստոյգ ներկայութիւնը անսահմանութիւնն է...

Այս տանը կարելի է գտնել յայտնի ու անյայտ ամեն ինչ: Բացակայ է միայն տանտէրը, որին մինչեւ հիմա այդպէս էլ ոչ ոք չի տեսել...

© Սեւակ Արամազդ