Հայաստանի ներկայ իշխանութիւնը մի վարչախումբ է, որ երկիրը մինչեւ կոկորդ թաղել է ստի, կեղծիքի, բարոյազրկութեան, ստրկամտութեան, բռնութեան, հանցագործութեան, ամօթալի սպառողականութեան, կենդանական ստորագոյն բնազդների թանձրատիղմ ճահճի մէջ: 

Տարիներ առաջ ես մի առիթով անցողակի սեղմել էի նրա ձեռքը, իսկ այժմ նրան հանդիպում էի առաջին անգամ:

(armtimes.com/hy/read/9756)

Երբ յայտնի դարձաւ, որ Հայաստանի կառավարութիւնը որոշել է Հայոց լեզուն ոչնչացնելու գործընթաց սկսել, ինձ մի պահ թուաց, թէ հայ ոստիկանների արիւնարբու ոհմակը հերթական անգամ յարձակուել է յօշոտելու մի հայ անմեղ-մեղաւոր երիտասարդի  եւ նրա բզկտուած ու խոշտանգուած դիակն՝ ի տես հազարաւոր այլ մսացուների, դուրս շպրտելով ոստիկանատան լուսամուտից՝ նստած գրում է իր հերթական զեկոյցը հերթական ինքնասպանութեան մասին։

(«Ժամանակ», 14․03․2008թ․)

Մարտեան սպանդի անմեղ զոհերի յիշատակին

Խաւարն աւելի է թանձրանում լուսաբացից առաջ:

Կար ժամանակ, երբ մարդիկ խօսքի կարիք չունէին...

Երբեմն ինձ կշտամբելու պէս հարցնում են, թէ հնարաւոր չէ՞ր արդեօք այնպէս անել, որ Արմէնը չզոհուէր: Գուցէ նաեւ՝ հնարաւոր էր: Բայց դա կլինէր բոլորովին մէկ այլ գիրք մէկ ուրիշ հերոսի մասին:

Վաղուց ինձ անվերջ տանջում է մի զգացում, որ ես անընդհատ փորձում եմ թաքցնել, հալածել, վանել, շրջանցել, բայց չեմ կարողանում․ ինչպէս էլ պտտւում եմ՝ ելնում է իմ դէմ։

Հոգեգիտակցութեան արուեստը յայտնատեսական մղումով ներսից վերստեղծում է աշխարհը՝ որպէս մի այնպիսի գոյավիճակ, որի առնչութեամբ իրերն ու իրադրութիւնները հանդէս են գալիս իբրեւ հոգեգիտակցական բաղադրիչներ, որոնք լքելով զգայական ընկալման ձեւերը՝ դառնում են հաղորդական ազդակներ դէպի մի համապարփակ ու վերին իրականութիւն, որ է գերգիտակցութիւնը: 

Ռիլկէի «Մալթէ Լաուրիդս Բրիգէի գրառումները» վէպը «յետինների» թւում չէ, քանի որ այն հայեացքը, որով բացւում է կեանքը ե՛ւ բանաստեղծութեան մէջ, ե՛ւ արձակում, խորն է, անկրկնելի եւ նման է «վարդի, ծաղկին այդ՝ լի ու անթիւ, որի մարմինը բաղկացած է միայն փայլից եւ անսպառ է՝ իբրեւ առարկայ»։ 

Այն ինչ ասւում է այստեղ, ո՛չ հին է, ո՛չ նոր, որովհետեւ ճշմարտութիւն է։